بعضی از علاقهها هیچوقت از وجودمان محو نمیشوند، بلکه در گوشهای از قلبمان پنهان میشوند و هر از چندگاهی ابراز وجود میکنند. برای من علاقه به خوانندگی از همین جنس بود و از وقتی که یادم میآید همیشه دوست داشتم که بخوانم.
از همان بچگی صدایم خوب بود و اطرافیانم تشویقم میکردند که برایشان آواز بخوانم. آن وقتها خیلیها میگفتند که صدایم شبیه خانم مهستی است و راستش من هم از این تشویقها و تشبیهها خیلی ذوق میکردم.
اما خب، آواز خواندن برای من و خانوادهام یک کار عادی و تفننی بود و گاهی توی جمعها و مهمانیهای فامیلی و دوستانه میخواندم. تا اینکه آرامآرام این علاقهی شخصی به پستو ذهنم رفت و درگیر مسائل دیگر شدم. حالا در 38 سالگی دوباره دلم میخواهد که به این علاقهی قدیمی رسیدگی کنم و دستی به سر رو روی صدایم بکشم. راستش یکی از دلایلش هم دخترم است، از همان نوزادی وقتی برایش لالایی میخواندم، آرام میگرفت و الان هم که 4 ساله است، میآید و مینشیند توی بغلم و از من میخواهد که برایش آواز بخوانم.
البته شروع آموزش آواز برایم خیلی ساده نیست. گاهی با خودم فکر میکنم آیا در این سن میتوانم از پس یادگیری بربیایم؟ آیا صدایم هنوز هم جذاب است؟ از طرف دیگر، به اندازهی کافی وقت ندارم و نمیدانم با وجود دخترم و مسئولیتهای خانه، زمانی برای تمرین باقی میماند یا نه؟
چرا با وجود علاقه به خوانندگی، هیچوقت آواز را جدی نگرفتم؟
همانطورکه گفتم از بچگی به آواز خواندن علاقه داشتم و چون همیشه مورد تشویق اطرافیانم قرار میگرفتم، اعتمادبهنفس زیادی هم برای خواندن در جمع داشتم. در دوران نوجوانیام یکی از بزرگترین سرگرمیهایم گوش کردن به آهنگهای روز و همخوانی با آنها بود. آنوقتها در زنگهای تفریح توی کلاس میخواندم و بچهها دورم جمع میشدند و گاهی هم آهنگهای درخواستی داشتند.
ولی خب با وجود علاقهی زیادم به خوانندگی، نه خودم و نه خانوادهام این موضوع را هیچوقت جدی نگرفتیم. آن زمان تصور میکردیم که هر کس که صدایش خوب است اگر شانس داشته باشد میتواند خواننده شود و نمیدانستیم که باید آموزش دید و صدا را تقویت کرد. ضمن اینکه آن زمان خانمها، محدودیتهای زیادی برای آواز خواندن داشتند. از طرف دیگر، موفقیت صرفا در میزان تحصیلات و درس و دانشگاه خلاصه میشد. برای همین من هم هرچه بزرگتر میشدم، فکر و ذکرم بیشتر درگیر کنکور و دانشگاه میشد و صدایم روزبهروز به پستو میرفت.
وقتی که بزرگ شدم با وجود اینکه همچنان علاقه به خوانندگی داشتم ولی دیگر مثل دوران کودکی و نوجوانیام، اعتمادبهنفس آواز خواندن در جمع را نداشتم. اطرافیانم هم انگار فراموش کردند که صدای خوبی داشتم؛ ولی با این وجود، خیلی وقتها زیرلبی برای خودم میخواندم.
در دوران دانشجویی یک بار وسط همین زمزمه کردنها، یکی از هم اتاقیهایم صدایم را شنید و گفت: «چه صدای نازی داری، بلندتر بخون ببینم.» من اولش کمی من و من کردم ولی بعدش شروع به خواندن کردم، یادم میآید که داشتم آهنگ سوغاتی هایده را میخواندم. آرامآرام بقیهی بچهها هم توجهشان جلب شد و از یک جایی هم شروع به همخوانی کردند و بعد از اینکه آهنگ تمام شد، همگی برایم کف زدند و کلی تشویقم کردند. همان وقت نسرین پیشنهاد داد که در کلاس آواز شرکت کنم تا اصول و تکنیکهای خوانندگی را یاد بگیرم.

حرف نسرین را خیلی جدی نگرفتم و بهانه آوردم که اصلا وقتش را ندارم. راستش با خودم فکر میکردم من که هیچوقت نمیتوانم در ایران خواننده حرفهای شوم، پس برای چه وقتم را تلف کنم و به کلاس بروم؟
چرا در ۳۸سالگی تصمیم گرفتم صدایم را تقویت کنم؟
راستش الان برعکس اوایل جوانیام فکر میکنم که یادگیری خوانندگی و آواز فقط مختص افرادی که میخواهند خواننده حرفهای شوند، نیست. بلکه تقویت و تربیت صدا نوعی مراقبت از صداست و ربطی به حرفهای کار کردن یا نکردن ندارد.
هرچندکه همیشه برای دل خودم آواز خواندهام ولی الان دلم میخواهد که صدایم را بهتر کنم و اصول خوانندگی را یاد بگیرم تا بهتر بخوانم و از صدایم بیشتر لذت ببرم. حالا بهتر میدانم زندگی فقط مجموعهای از وظایف و مسئولیتها نیست. من هم به چیزی نیاز دارم که از انجام دادنش لذت ببرم؛ چیزی که صرفاً برای خودم باشد و قرار نباشد نتیجهاش به کار، درآمد یا رضایت دیگران مربوط شود. همچنین بدم نمیآید که دخترم ببیند که مادرش برای خودش و علاقهمندیهایش ارزش قایل است و برای چیزی که دوست دارد وقت میگذارد.
راستش نمیخواهم خوانندهی حرفهای شوم یا روی صحنه بروم یا حتی برای کسی غیر از خانوادهام بخوانم. اما دلم میخواهد بهتر بخوانم، بتوانم آهنگهایی را که دوست دارم با تسلط بیشتری اجرا کنم و از صدای خودم لذت ببرم. میخواهم بدانم صدایم چه تواناییهایی دارد و با تمرین چه تغییراتی میکند.
البته که گاهی تردید میکنم و از خودم میپرسم واقعا صدای من خوب است یا اطرافیانم از سر لطف و محبت به من بازخوردهای مثبت میدهند؟ از طرفی، سالها بدون آموزش آواز خواندهام و طبیعی است که عادتهای نادرست در من شکل گرفته است. برای همین نمیدانم که آیا میتوانم این عادتهای اشتباه را حل کنم یا نه؟
با همهی این فکرها، به این نتیجه رسیدهام که تا وقتی شروع نکنم، جواب روشنی برای سؤالهایم پیدا نمیکنم. قرار نیست از همان جلسهی اول عالی بخوانم؛ کافی است قدم اول را بردارم.
چه چیزهایی شروع یادگیری آواز را برایم سخت میکرد؟
درست که برای شروع هر کاری علاقه حرف اول را میزند ولی به تنهایی کافی نیست. برای من هم در این سنوسال، علاقه به خوانندگی کافی نیست زیرا محدودیتهایی دارم که آموزش را برایم سخت میکند.
- اولین مسئله این است که مسئولیتهای زیادی دارم. از یک طرف شاغل هستم و از طرف دیگر باید به کارهای خانه رسیدگی کنم. همچنین باید حواسم به دخترم باشد و به اندازهی کافی با او وقت بگذرانم. به همین دلیل نگرانم که نتوانم یادگیری آواز را با زندگی روزمرهام هماهنگ کنم.
- محدودیت بعدیام این است که فرصت رفتن به آکادمی موسیقی را ندارم. از صبح تا غروب در محل کارم هستم و بعدش هم باید دخترم را از مهد بردارم و بروم خانه.
- مسئلهی بعدی هم این است که برعکس دوران نوجوانیام اعتمادبهنفسم در آواز خواندن خیلی پایین است و راستش خجالت میکشم و نگرانم که مسخره شوم.

چطور کلاس آنلاین آواز را با زندگی روزمرهام هماهنگ کردم؟
محدودیتها و نگرانیهایی که داشتم باعث شد که من مدتها شروع آموزش خوانندگی را به تعویق بیندازم. تا اینکه یک روز به فکر آموزش آنلاین آواز افتادم. چون در این حالت دیگر نیازی نبود که از خانه بیرون بروم و نگران دخترم باشم. همچنین کلاس در خانهی خودم برگزار میشد و راحتتر میتوانسم بخوانم و خجالت هم نکشم.
بعد از جستوجوهایم با آکادمی موسیقی آنلاین وب نوازان آشنا شدم که سالهاست به ارائهی آموزش آنلاین موسیقی به ایرانیان داخل و خارج از کشور میپردازند. بعد از اینکه سایتشان را مطالعه کردم و نظرات هنرجویان سابقشان را مطالعه کردم، تصمیم گرفتم که درخواست راهنمایی تخصصی و رایگان موسیقی دهم. بعد از یک روز، کارشناسان این آکادمی با من تماس گرفتند و توضیحات لازم و شرایط کلاس آنلاین موسیقی را برایم توضیح دادند. من از دغدغههایم با آنها صحبت کردم و بعد از اینکه خیالم بابت چند موضوع راحت شد، ثبتنام کردم و زمان کلاس هم با توجه به زمانهای خالی من و استاد تنظیم شد.

البته آنلاین بودن کلاس به این معنا نیست که یادگیری بدون برنامه پیش میرود. بلکه باید زمان مشخصی برای کلاس و تمرین در نظر بگیرم و تا جای ممکن به آن پایبند بمانم. اما همین که میتوانم در محیط خانه آموزش ببینم، شروع کردن را برایم عملیتر کرده است.
نتیجهگیری
پیش از شروع کلاس، فکر میکردم اگر کسی از کودکی آواز خوانده باشد و گوشش با موسیقی آشنا باشد، احتمالاً بخش زیادی از مسیر را طی کرده است. حالا میدانم علاقه و تجربهی قبلی میتوانند نقطهی شروع خوبی باشند، اما برای بهتر آواز خواندن باید مهارتهای خاصی را هم یاد گرفت.
درواقع من در کلاس آواز یاد میگیرم که چطور نفسم را مدیریت کنم، نتها را دقیقتر بخوانم، صدایم را کنترل کنم و هنگام خواندن کمتر دچار فشار شوم. برایم مهم است که استادم صدایم را با دقت بشنود و بازخورد بدهد که بتوانم از آن درستتر استفاده کنم. تشویق اطرافیان همیشه برایم دلگرمکننده بوده، اما حالا میخواهم علاوه بر آن، شناخت دقیقتری از صدایم به دست بیاورم.
همچنین در این مدتی که آموزش آواز را شروع کردهام، متوجه شدهام که داشتن انتظار واقعبینانه، اهمیت خیلی زیادی دارد. ممکن است بعضی تمرینها در ابتدا سخت باشند یا پیشرفت در همهی بخشها به یک اندازه سریع اتفاق نیفتد. قرار نیست این موضوع را نشانهی ناتوانی خودم بدانم. یادگیری مهارت تازه به زمان و تکرار نیاز دارد و آواز هم از این قاعده مستثنا نیست.

راستش از اینکه در 38 سالگی بالاخره تصمیم گرفتم که علاقه به خوانندگی را جدی بگیرم، خیلی خوشحال هستم و از خودم بابت این موضوع سپاسگزارم. قدر فرصتی را که برای خودم ایجاد کردهام، خیلی میدانم و سعی میکنم از آن به درستی استفاده کنم. میدانم که این تصمیم قرار نیست زندگیام را زیر و رو کند یا مسئولیتهای دیگرم را تحتتاثیر قرار دهد. درواقع من فقط میخواهم در کنار همهی کارهایی که برای دیگران و زندگیام انجام میدهم، زمانی را هم صرف علاقهی شخصیام کنم.
خبرنامۀ وبنوازان را از دست ندهید!
هر هفته یک محتوای اختصاصی همراه با جدیدترین مقالات و نکات آموزشی موسیقی را برای شما میفرستیم.


