سهشنبهای در آذر ۱۳۹۶ بود. آن زمان در یک شرکت بینالمللی کار میکردم، شش سال بود تار مینواختم و سه سال هم در یک گروه هنرجویی ساز میزدم. موسیقی بخش مهمی از زندگیام بود، اما رساندن خودم به کلاس بعد از یک روز کاری، هر هفته انرژی زیادی میگرفت.
آن عصر ساعت ۵:۳۰ با عجله از شرکت بیرون زدم تا به کلاسم که ساعت ۶:۳۰ شروع میشد برسم. در ترافیک خیابان ولیعصر، میان کلاچ و ترمز، ذهنم درگیر تمرین جلسه قبل، کوک ساز و تاری بود که از صبح در ماشین مانده بود. با خودم فکر کردم: آیا نمیشود با آرامش بیشتری در کلاسی که دوستش دارم حاضر شوم؟
همان موقع، در حالی که آلبوم «عشق داند» استاد لطفی پخش میشد، پیام دوستم از کانادا رسید:
«الهه، میخواهم پیانو یاد بگیرم. کلاسها اینجا خیلی گران است؛ استاد خوبی میشناسی؟»
آن پیام، مسئلهای را که چند دقیقه قبل در ذهنم بود به یک پرسش جدی تبدیل کرد: باید میفهمیدم آیا میشود کلاس موسیقی را آنلاین برگزار کرد و در عین حال، کیفیت آموزش و ارتباط میان استاد و هنرجو را حفظ کرد.
تصمیم گرفتم بهجای حدس زدن، خودم امتحانش کنم. این، شروع قصه وبنوازان بود.










